Jak sugeruje podtytuł, to opowieść kryminalna. Już na pierwszych stronach pojawia się trup – i to w wyjątkowo makabrycznych okolicznościach, z głową zatopioną w cemencie. Tajemniczą sprawę próbuje rozwikłać detektyw Merkel, jednak bardzo szybko w śledztwo angażuje się również Eva Rojas, bohaterka, która natychmiast przyciąga uwagę czytelnika.

Intrygująca jest już sama okładka albumu. Widzimy na niej Evę stojącą na ramieniu dźwigu wysoko nad Barceloną, zamyśloną i jakby zatopioną we własnych myślach. To obraz, który doskonale oddaje charakter postaci – trzydziestokilkuletniej psychiatrki, funkcjonującej na granicy rzeczywistości i własnych problemów psychicznych.

Eva Rojas to postać pełna sprzeczności: odważna i bezkompromisowa, a jednocześnie zmagająca się z własnymi zaburzeniami. Pali jak parowóz, ma fobię przed zwłokami. Towarzyszą jej głosy kobiet z własnego rodu – praprababki, babci i ciotki. Te trzy postacie regularnie komentują jej decyzje, udzielają rad i tworzą jeden z najbardziej oryginalnych elementów całej historii.

Eva wykorzystuje swoje zawodowe kompetencje podczas prowadzonego śledztwa, choć sama praktyka psychiatryczna wydaje się schodzić na dalszy plan. Bohaterka sprawia wrażenie osoby funkcjonującej według własnych zasad. Lafebre znakomicie buduje swoją bohaterkę także od strony wizualnej. Trudno zapomnieć o jej wielkich niebieskich oczach, bogatej mimice i gestach balansujących między dziecięcą figlarnością a świadomym wykorzystywaniem własnego uroku.

Jordi Lafebre nie oprowadza czytelnika po najbardziej rozpoznawalnych zabytkach miasta. Zamiast tego pokazuje miejsca codziennego życia. Miasto pozostaje ważnym tłem wydarzeń, ale nie dominuje nad bohaterami.

A w miarę rozwoju fabuły okazuje się, że i kryminalna zagadka nie jest najważniejszym elementem komiksu.