Przeszło siedem dekad po zakończeniu drugiej wojny światowej odchodzą ostatni nazistowscy zbrodniarze. Jak również ci, którzy przez kilkadziesiąt lat bez wytchnienia na nich polowali. Zwycięzcy II wojny światowej szybko przestali ścigać niemieckich zbrodniarzy wojennych. Zimna wojna pozwoliła niejednemu uniknąć kary, wielu zapewniła anonimowość, a niektórym błyskotliwe kariery obfitujące w profity – jak choćby w przypadku Wernera von Brauna, pioniera badań podróży kosmicznych, zatrudnionego w USA. Zbrodnicza elita zdołała zbiec z Europy. Ich azylem zazwyczaj stała się Ameryka Południowa.

Andrew Nagorski reporterskim piórem relacjonuje losy niewielkiego grona ludzi niezłomnych, którzy nie dopuścili do tego, aby przewiny III Rzeszy uległy zapomnieniu. Ukazuje ich wytrwałość, determinację i nieustępliwość, a nierzadko też ryzyko i brawurę, towarzyszące w żmudnym i długotrwałym tropieniu zbrodniarzy wojennych, zarówno tych słynnych, jak Rudolf Höss, Adolf Eichmann czy Klaus Barbie, ukrywających wojenną przeszłość, jak były sekretarz generalny ONZ Kurt Waldheim, czy nieznanych szerzej obozowych strażników. Poznajemy amerykańskich, brytyjskich, polskich (kompletnie zapomniana postać sędziego Jana Sehna) i niemieckich prawników, agentów Mosadu, ofiary nazizmu oraz idealistów poświęcających całe życie temu, by sprawiedliwości stało się zadość.

Autor obchodzi w tym roku 70. urodziny. Jego rodzicami byli Polacy, którzy w wyniku II wojny światowej pozostali na emigracji, najpierw w Wielkiej Brytanii, od 1953 roku w USA. Nagorski studiował historię w Amherst College, u schyłku lat sześćdziesiątych przebywał na stypendium na Uniwersytecie Jagiellońskim. Podczas pobytu w Krakowie poznał swą przyszłą żonę. Wieloletni dziennikarz tygodnika „Newsweek”. Jako jego korespondent przebywał na placówkach w Hongkongu, Moskwie, Rzymie, Bonn, Warszawie oraz Berlinie. Autor bestsellerów historycznych „Największa bitwa” i „Hitlerland”, do których bez wątpienia dołączy jego najnowsza publikacja.