Powieść nawiązuje do katastrofy lotniczej, która wydarzyła się 14 marca 1980 roku w Warszawie. Zginęło wówczas 87 osób. Opowieść osnuta wokół autentycznych wydarzeń staje się pretekstem do ukazania długofalowych konsekwencji dla jednostki – w tym przypadku dziewięcioletniej wówczas Liliany, która cudem uniknęła śmierci, ale musiała żyć dalej z poczuciem winy i bólu po stracie najbliższych.

Liliana miała być jednym z pasażerów tego samolotu, jednak kontuzja wykluczyła ją z podróży, a jej miejsce zajął brat. W katastrofie straciła mamę i brata. Później zmarł jej tata, odeszła też jej ukochana babcia. 21 lat później tak życie Liliany się potoczyło, że została stewardesą, co wydaje się bolesnym paradoksem. Czy jest szczęśliwa? Ma dobrą pracę, ma narzeczonego. A jednak czuje się bardzo osamotniona. I nagle na jej drodze pojawia się osoba, która przywołuje wspomnienia sprzed 21 lat. „Człowiek jest jak pudełko z ciemnego szkła. Trzeba dobrze się przyjrzeć, by zobaczyć zawartość, a i tak nie sposób odgadnąć, co dokładnie skrywa się głębiej” – ten cytat doskonale oddaje filozofię powieści i jej psychologiczną głębię. Autorka tworzy pełną emocji narrację, nie szczędzi przygód głównej bohaterce, gubi przed czytelnikami tropy, sugeruje więcej, niż mówi, pozostawiając przestrzeń do domysłów i interpretacji.

Katarzyna Grochowska w powieści „Ostatni lot” zabiera czytelnika w poruszającą podróż przez traumę, stratę i próbę odnalezienia siebie pośród ruin przeszłości. Subtelnie, ale konsekwentnie buduje obraz kobiety, która – choć z pozornie ułożonym życiem – nosi w sobie głęboko zakorzenione poczucie pustki i samotności. I właśnie ta wewnętrzna pustka jest najważniejszym tematem książki. Nie daje się przeczytać jednym tchem – wymaga zatrzymania się, refleksji, czasem nawet odłożenia książki, by zebrać myśli.