Kameralna, refleksyjna opowieść o próbie uporządkowania własnego życia – opowiedzianego w nietypowych okolicznościach, bo podczas nocnej podróży taksówką. Główny bohater, nauczyciel historii urodzony na progu lat dziewięćdziesiątych, zwraca się do przypadkowej słuchaczki – kierującej pojazdem kobiety – i w tym monologu stopniowo odsłania swoją przeszłość.

Narracja ma charakter strumienia wspomnień: od szkolnych lat i relacji z kuzynem Kamilem, przez kolejne związki, aż po gorzkie podsumowania dorosłości. Towarzyszy jej muzyka – ważny element emocjonalny i symboliczny. Tytułowa „Rubi” nawiązuje do piosenki Rolling Stonesów („Ruby Tuesday”), która staje się nie tylko dźwiękowym tłem, ale i kluczem do interpretacji całej opowieści: nostalgicznej, nieco rozchwianej, pełnej niespełnień.

Jankowski stawia pytanie fundamentalne, a zarazem boleśnie aktualne: czy potrafimy opowiedzieć swoje życie od początku do końca w sposób spójny i sensowny? Bohater próbuje – lecz im dalej, tym bardziej ujawnia się chaos emocji, przypadkowość zdarzeń i rozczarowanie. Jego gorzkie stwierdzenie, że „życie to kiepski melodramat”, brzmi jak pointa, ale i jak autoironiczna obrona przed rozczarowaniem.

„Rubi” to proza oszczędna, intymna, skupiona na wewnętrznym monologu i nastroju. Nie oferuje spektakularnej akcji, lecz w zamian proponuje uważną obserwację codzienności i emocji pokolenia wchodzącego w dorosłość z bagażem niespełnionych oczekiwań.