Dorobek artystyczny Stanisława Horno-Popławskiego (1902-1997) należy do trwałych i oryginalnych osiągnięć rzeźby polskiej minionego
stulecia. Artysta inspiracji szukał
w tradycji rzeźby klasycznej i w naturalnych kształtach nierozłącznie
związanego z polskim krajobrazem
polnego kamienia. Tworzył
rzeźby ujmujące poetyckością
wizji i doskonałością warsztatu.
Ewoluował od monumentalnego klasycyzmu w okresie międzywojennym
przez realistyczne tendencje
lat 50. do dzieł bliskich abstrakcji.
Nadawał granitowym blokom
charakter na pół prymitywnych
form, na pół naturalnych głazów.
Twardość kamienia określała lapidarną ekspresję jego rzeźb. Największy
rozgłos Stanisławowi Horno-
Popławskiemu przyniosły prace: „Dobry pasterz” (1945), „Matka Belojannisa”
(1952), „Wspomnienie z Agrigento” (1958-60), „Nenufar” (1966), „Techura” (1968), „Płomień (Krematorium)” (1969), „Kamienny
sen (Ponary)” (1977), „Problem” (1982) oraz pomniki : biskupa Władysława
Bandurskiego w katedrze wileńskiej (1937), Henryka Sienkiewicza
w Bydgoszczy (1966), Marii Konopnickiej w Kaliszu (1969), Karola
Szymanowskiego w Słupsku (1972). Studia ukończył w warszawskiej
Akademii Sztuk Pięknych,
w pracowni prof. Tadeusza Breyera. Był wykładowcą i profesorem
Wydziału Sztuk Pięknych Uniwersytetu
Stefana Batorego w Wilnie,
a po wojnie – Uniwersytetu Mikołaja
Kopernika w Toruniu. W roku 1949 artysta związał się z trójmiejskim
środowiskiem artystycznym, był wieloletnim profesorem sopockiej,
a potem gdańskiej Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych (obecnej Akademii Sztuk Pięknych). W latach 1951-54 kierował pracami rzeźbiarskimi na rekonstruowanej Starówce gdańskiej. Katalog ukazał się z okazji wystawy monograficznej
Stanisława Horno-Popławskiego,
przygotowanej w setną rocznicę
urodzin artysty.