Vera i Vladimir Nabokovie uchodzili za jedno z najbardziej udanych małżeństw artystycznych XX wieku‚ które trwało 52 lata. On – pisarz i wykładowca
literatury‚ autor słynnej‚ skandalizującej „Lolity”‚ a także „Pnina”‚ „Zaproszenia na egzekucję”
oraz „Króla‚ damy i waleta”; i ona – niespełniona
aktorka‚ tłumaczka utworów męża na angielski‚
jego wielka muza i ostateczna wyrocznia. Podobno pisał dla niej i w ścisłym z nią kontakcie
intelektualnym. Czytała jego rękopisy‚ udzielała
rad i wskazówek oraz cenzurowała to‚ co jej zdaniem nie powinno ujrzeć
światła dziennego. „Bez mojej żony nie napisałbym ani jednej powieści”
wyznał kiedyś Nabokov‚ oddając hołd wybrance swego serca‚ a także przyznając się do ogromnej zależności od niej w swojej pracy twórczej. Nie tylko zresztą twórczej‚ bo uzależniony był od niej w codziennym życiu. Vera decydowała za nich oboje‚ a jemu – wrażliwemu intelektualiście – najwyraźniej
było z tym dobrze‚ bo nie tylko pozwalał‚ ale nawet nie próbował sprzeciwiać się takiemu układowi. Niekiedy brał zresztą sprawy w swoje ręce‚ zwłaszcza‚ kiedy dochodziło do konfliktów na tle narodowościowym. Vera urodziła się jako Wiera Słonim‚ rosyjska Żydówka‚ i niekiedy doświadczała
uprzedzeń antysemickich‚ na co on – potomek rosyjskiego liberała i jej obrońca – reagował w sposób gwałtowny i niemal obsesyjny‚ rzucając się z pięściami na każdego rzeczywistego lub urojonego wroga Żydów.

Monografia Stacy Schiff to nie tylko portret psychologiczny kobiety zapobiegliwej‚
inteligentnej i wrażliwej‚ ale także dominującej‚ twardej oraz zawziętej. To zarazem barwny i sugestywny obraz Niemiec przed dojściem
Hitlera do władzy i tamtejszej wielonarodowej cyganerii artystycznej‚
a zwłaszcza obraz Stanów Zjednoczonych okresu wojny i wielkiej‚ powojennej prosperity. Prosperity nie pozbawionej politycznych wstrząsów‚
w tym brutalnego kursu „polowań na czarownice”‚ którego żona Nabokova‚ fanatyczna antykomunistka‚ była zwolenniczką.