środa, 22 marca 2017
WydawcaOficyna Konfraterni Poetów
AutorWojciech Kawiński
Recenzent(JD)
Miejsce publikacjiKraków
Rok publikacji2002
Liczba stron72


Wojciech Kawiński należy niewątpliwie
do grona najsystematyczniej
pracujących poetów starszego
pokolenia. Kolejne tomiki wydaje regularnie co parę lat. Po świetnej „Żelaznej rosie” z 1995 roku, w roku 1997 opublikował „Planetę ognia”, a potem w 1999 roku „Kręgi zdarzeń”. Teraz do naszych
rąk trafia „Widok z okna”, na który składają się, po części znane z publikacji w „Twórczości”, utwory
z ostatnich trzech lat. Wśród nich „Powrót na utracone miejsce”
poświęcony pamięci autora „Poematu o miejskiej rzeźni”, czyli
Tadeusza Śliwiaka (1928-1994), przyjaciela poety. W tym gorzkim liryku mowa nie tylko o przemijaniu,
a więc o tym, że wszystko przemienia się w nicość, ale również
o brutalnej grozie zapomnienia.
Po poecie zostają tylko słowa, które: „się dziwią, że już nie ma/ tego, który je spisał;/ a to zwyczajny,
prosty schemat”. Właśnie
niepamięć, rozumiana jako funkcja przemijania, okazuje się tematem takich wierszy, jak: „35 lat temu”, „Jeden z pokolenia” czy „List do starego przyjaciela”. Jak czytamy w „Materii życia”. której podmiotem jest amerykańska poetka
Sylvia Plath: „wszystko się skończyło;/ oprócz poezji”, dlatego
też – skoro ocalenie istnieje tylko
w poezji i poprzez poezję – Kawiński
przedstawia aż trzy wiersze
z cyklu „Ars poetica”. Każdy z tych tekstów, razem i osobno, może być traktowany zarówno jako
wykład sztuki poetyckiej, jak i rzecz o sztuce życia.

Liryka Kawińskiego jest refleksyjna,
kontemplacyjna i konfesyjna. A także komunikatywna. Jej przyswajanie
ułatwia trafny, wyszukany rym i regularny rytm wypowiedzi, porządkujący przebieg myśli.

Podaj dalej
OCEŃ KSIĄŻKĘ