Maria Iwaszkiewicz‚ córka jednego z najwybitniejszych
polskich prozaików i poetów XX stulecia‚ oprowadza w tej książce po świecie swego dzieciństwa
i wczesnej młodości. Przywołuje czas dawno miniony‚ wydarzenia przebrzmiałe‚ a mimo to żywe w jej wspomnieniu. Portretuje osoby‚ po których przetrwała jedynie pamięć‚ i to pamięć nielicznych. W centrum opowieści znajduje się Stawisko – dom niezwykły‚ zamieszkany przez ludzi wyjątkowych‚ wokół których gromadzą się postaci równie niepospolite
jak gospodarze. W pogodny na ogół nastrój tej gawędy – w której autorka próbuje ocalić od zapomnienia zarówno okruchy starego domu‚ echa odległych a radosnych przeżyć‚ jak też sylwetki niegdyś bliskich i kochanych osób – wkrada się niekiedy ton bardziej serio. Dotyczy to zwłaszcza okresu wojny i powstania‚ które w beztroskie życie młodej inteligencji wniosło ponury cień śmierci. Mimo tych akcentów, książkę czyta się jak relację z krainy nieprzerwanego szczęścia i wiecznej kanikuły.
Cóż‚ młodość – jak powiada autorka – ma swoje prawa. Zwłaszcza jeżeli jest pozbawiona trosk i opływająca w dostatek.