„To moje »ze wsi jestem« to taki trochę anty-szpan, bo skoro w dzisiejszych
czasach emocją wypromowaną przez media jest pogarda dla
starszych, gorzej wykształconych i tych ze wsi, to ja akurat do takiego
wzorca wieśniaka pasuję. I wolę być po ich stronie niż po stronie takich
gówniarzy, co idą pod krzyż wyśmiewać się ze staruszek” – przedstawia
się bohater tego wywiadu-rzeki. Wartkiego, dodajmy, pełnego dygresyjnych
odnóg, myślowych głębi, zagadnieniowych meandrów oraz
wirów, wciągających czytelników a niebezpiecznych dla adwersarzy Rafała
Ziemkiewicza, zwłaszcza z kręgów – operując jego słownictwem
– „michnikowszcyzny”. Zasługą wywiadowcy, Rafała Geremka, jest to,
że nie tylko wnikliwie przygotował się do rozmowy, ale także umożliwił
swemu interlokutorowi wygadać się. Słowem, mamy tu do czynienia
z krystalicznym przykładem szlachetnej sztuki konwersacji