Przeprowadził pan wywiad rzekę z wybitnym reżyserem filmowym Andrzejem Barańskim, ujętym w książkę o tytule „Dodatki filmowe Andrzeja Barańskiego”. Co oznaczają owe „dodatki”? Tytułowe „dodatki” były częścią seansu filmowego w kinach w epoce PRL. Główną projekcję filmu fabularnego poprzedzał pokaz najnowszego wydania Polskiej Kroniki Filmowej, a następnie prezentowano właśnie dodatek, czyli film krótkometrażowy, mający charakter reportażu, dokumentu lub dokumentu fabularyzowanego, jak również animacji. Tego rodzaju minidzieła filmowe tworzył Andrzej Barański obok głównego nurtu swojej twórczości, jaką stanowiły filmy fabularne. Wśród tych „dodatków” znajdowały się prawdziwe perełki, ponieważ realizował je w różnych konwencjach stylistycznych, np. w rzadkiej na ekranie poetyce slapstickowej. W ten sposób powstała fabularyzowana krótkometrażówka zatytułowana „Lustro”, zrealizowana dla Wytwórni Filmów Oświatowych jako filmik o wydźwięku antynikotynowym. Barański nadał mu cechy dzieła sztuki dzięki zastosowanemu stylowi oraz obsadzeniu w roli wiodącej Zdzisława Leśniaka, aktora posługującego się środkami komediowymi z cechami groteski. Dodatki te miały dużą nośność, szczególnie kiedy wyświetlano je przed jakimś przebojem filmowym, bo siłą rzeczy do kin ściągały tłumy, żeby obejrzeć – przykładowo – „Planetę małp” czy „Ojca …