Użalałem się już wiele razy na brak biografii wydawców czy twórców mediów. Pewnie niebawem pojawi się jakiś portret australijskiego magnata, który już przymierzał się do wejścia na polski rynek (i „wziął na wstrzymanie”, przyjrzawszy mu się bliżej), ale żal mi ogromnie, że nie możemy poczytać o ludziach, którzy budowali potęgę poszczególnych oficyn – Faber, Fischer, Strauss – czy gazet – Springer, Gessner, Hersant, Black, sam Pulitzer… Mógłbym ułożyć litanię nazwisk. Może to skaza mojego charakteru, ale wydaje mi się, że poznanie korzeni, sposobów zdobywania rynku i przyciągania czytelników ma sens nadal, mimo dzisiejszej dominacji mediów elektronicznych. Pionierzy zawsze mnie interesowali – niby to już passé, a jednak czegoś nauczyć się można. To byli ludzie z pasją, pomysłami i charyzmą, jakże dalecy od wymoczków usiłujących powtórzyć ich sukces w XXI wieku. Bo to był sukces, nie ma dwóch zdań. Proszę sobie wyobrazić, że w najlepszym okresie nakład tygodnika „Life” sięgał 13,5 miliona – mi-lio-na – egzemplarzy. Znalazłem gdzieś informację, że przez 31 lat ukazywania się pisma spod pras wyszło 750 mln kopii. Wydaje mi się to mocno zaniżoną liczbą, jeśli wziąć pod uwagę, że już pierwszy numer, z 23 listopada 1936, miał 380 tys. egzemplarzy, a zaledwie miesiąc później przekroczył milion. Faktyczna liczba wydrukowanych i rozprowadzonych kopii (znakomita większość rozchodziła się w prenumeracie) musiała być niemal dwa razy większa. Wydawca „Life” Henry Luce doczekał się kolejnej biografii – „The Publisher” Alana Brinkleya (Knopf), solidny i pełen ilustracji …