Z powodu wydawniczej hibernacji, której latem ulega gros naszych edytorów, w poszukiwaniu czegoś do czytania ruszyłem pewnego dnia do warszawskich bibliotek. Niestety osiedlowa była akurat remontowana, stołeczna – z powodu sezonu urlopowego – pracowała na pół gwizdka, zaś narodowa była zapełniona zwiedzającymi: wycieczkami kolonistów względnie uczestnikami akcji pt. „Lato w mieście”. Zaszedłem zatem do kilku bukinistycznych antykwariatów, których – odnoszę nieodparte wrażenie – z roku na rok przybywa. Przynajmniej na księgarskiej mapie Warszawy. Pośród tysięcy mniej lub bardziej nadgryzionych zębem czasu woluminów znalazłem tam niemało tytułów w chwili premiery bardzo głośnych, częstokroć nagradzanych, szeroko komentowanych i okupujących listy szkolnych lektur. Co znamienne, wyróżniała je stosunkowo wysoka cena – ponad 20 złotych. Zapewne wynikająca z faktu, iż owa literatura od niemal sześciu dekad nie jest wznawiana. I prawdę powiedziawszy wątpię, aby kiedykolwiek doczekała się reedycji. Bowiem rzeczone tomy powstały w socrealistycznej stylistyce. Odczytuję tytuły na pożółkłych, a niekiedy i naddartych okładkach: „Fundamenty” Jerzego Pytlakowskiego, „Na przykład Plewa” Bohdana Hamery i no primus inter pares pośród socrealistycznych curiosów „Nr …