1 We „Właśnie że tak! Nigdy w życiu! 20 lat później” Katarzyny Grocholi bohaterowie zakładają biuro matrymonialne, w dobie internetu i mediów społecznościowych wydające się anachronizmem. Chociaż…: „– Myślisz, że dlaczego terapeuci mają ręce pełne roboty? Bo straciliśmy zdolność porozumiewania się, ludzie informują się o tym, co robią i co jedzą, na fejsie, dostają sto pięćdziesiąt lajków i myślą, że mają stu pięćdziesięciu znajomych. (…) A gdy przychodzi co do czego, to nie umieją się dogadać z drugim człowiekiem”. 2 Najnowsza książka Sławka Gortycha „Święto Karkonoszy” ugruntowuje pisarski sukces autora, który wykorzystuje kryminalny sztafaż do przedstawienia wcale nieprostych powojennych relacji polsko-niemieckich na ziemiach powszechnie nazywanych odzyskanymi. Tym razem rzecz rozgrywa się w 1948 roku w Jeleniej Górze, wcześniej znanej jako Hirchsberg i – jak to u Gortycha w zwyczaju – przenosi się w czasy obecne. Co tu dużo mówić: historia to w końcu dziś, tylko cokolwiek dalej. 3 „Dom bestii” Katarzyna Bonda zaopatrzyła w motto z „Na wschód od Edenu” Johna Steinbecka, kończące się przypomnieniem, „że potwór to tylko odchylenie od normy oraz że dla potwora norma jest właśnie czymś potwornym”. 4 Wskazówka z „Teorii »pozwól im«” Mel Robbins: „Nie jedź do rodzinnego domu, by zobaczyć się z dziadkami tylko dlatego, że uszczęśliwisz tym matkę. Jedź do domu, żeby zobaczyć się z dziadkami, bo stawianie bliższej i dalszej rodziny na pierwszym miejscu uszczęśliwia c i e b i e”. 5 W książce „Przejścia. Którędy do miłości” Natalia de Barbaro zwraca się do swoich czytelniczek: „Czy dostałaś w życiu bardzo dużo miłości, czy trochę miłości – obstawiam, że obie mamy swojego wewnętrznego Żużla”. Odnośnie do facetów, to oni raczej książek de Barbaro nie czytają, a niektórzy na żużlu jeżdżą, nawet z powodzeniem. 6 Skrzydlate słowa słynnej Chyłki z powieści „Arachnia” Remigiusza Mroza są następujące: „– Wiesz, dlaczego Jezus nigdy nie wrócił na Ziemię? (…) – Bo nie podoba mu się, co tu się odpierdala”. 7 W horrorze „Tam, gdzie mrok zapada szybciej” Wojciecha Chmielarza znajdujemy fragment zgoła nie irracjonalny, za to bardzo – przynajmniej naszym zdaniem – znaczący: „Zaprosiła go do środka, równocześnie przepraszając za bałagan panujący w mieszkaniu. – Gdybyś wcześniej dał znać, że będziesz, przygotowałabym coś do picia, jedzenia – trajkotała, równocześnie rozglądając się panicznie dookoła, czy gdzieś na wierzchu nie zostawiła butelki po winie i kieliszka z poprzedniego wieczora. Dużo ich ostatnio się tu walało. Miała poczucie, że za dużo. I nagle zrobiło się jej wstyd, bo jeszcze kilka lat temu biegała tak po domu, sprzątając nie śmieci po spędzonej przy alkoholu nocy, ale książki. Dużo wtedy czytała, a Karol wściekał się na nią, że wszędzie zostawia grube tomy powieści, reportaży i poradników. Nigdy nie powinna zaufać człowiekowi, który nie lubi książek”. 8 W dwudziestym „Dzienniku Cwaniaczka” Jeffa Kinneya, zatytułowanym „Pan Porażka”, Greg trafia do drużyny koszykarskiej złożonej z samych beznadziejnych przypadków. Ta zbieranina przegrywów ma jednak przed sobą Turniej Drugiej Szansy. I innych nieudaczników do pokonania. 9 „Biblia. Komiks” Sergio Cariello najbardziej przypomina wprawdzie historie o Batmanie czy Supermanie, ale jakby nie patrzeć, jest to Pismo Święte. Narysowane inną kreską. 10 W „Atomowych nawykach. Drobnych zmianach, niezwykłych efektach” James …