Stanisław Zawiśliński – w nie tak dalekiej znowu przeszłości recenzent filmowy prasy warszawskiej – kilkanaście lat temu znalazł sobie niszę – wygodną, jak sądzę – na rynku księgarskim. W efekcie do rąk czytelników trafiły jego książki o reżyserach: Jerzym Kawalerowiczu, Krzysztofie Kieślowskim, Jerzym Hoffmanie, Agnieszce Holland, a także aktorach ze Zbigniewem Zamachowskim na czele. Ostatnim owocem działalności pisarskiej byłego dziennikarza „Sztandaru Młodych” i „Trybuny Ludu” jest tom pod enigmatycznym tytułem pt. „Jaja, serce, łeb”, kryjący rozmową z Januszem Zaorskim, promowany latem pod rozmaitymi adresami. Bohater – mający na koncie udane adaptacje filmowe prozy Stanisława Grochowiaka („Kaprysy Łazarza”), Stanisława Dygata („Jezioro Bodeńskie”), Andrzeja Mularczyka („Cudownie ocalony”) czy Kazimierza Brandysa („Matka Królów”) – jest synem Tadeusza, peerelowskiego wiceministra kultury i sztuki, ale – jak akcentuje – pochodzenie nigdy mu nie pomogło. W przeciwieństwie do taty syn nie zasilił szeregów Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, chociaż proponowano mu wstąpienie listownie (sic!). „Nie zmyślam. Reżyser Czesław Petelski, który kierował organizacją partyjną istniejącą przy zespołach filmowych, przysłał mi pocztą na domowy adres …