Powieść „Wylot” jest pisana w konwencji science fiction, kreśli pani dystopijną wizję świata. Dlaczego wybrała pani akurat taki gatunek do opowiedzenia historii Wrony i Ariany? Daje to ogromne pole dla wyobraźni, można podczas pisania wykorzystać wiedzę naukową, którą się dysponuje lub którą można zdobyć, ale to też okazja do snucia różnych spekulacji. Ta różnorodność kierunków, jakimi mam szansę poprowadzić akcję, jest bardzo dla mnie pociągająca, a poza tym lubię się bawić nauką. W książce opisuje pani możliwości ingerencji technologii w pamięć, realna staje się opcja przechowywania pamięci osób zmarłych. To dopiero byłby wynalazek! Ten pomysł, o ile mi wiadomo, jest w tej chwili czystą spekulacją, ale kto wie, co może się zdarzyć w przyszłości? Muszę zaznaczyć, że to temat, którym zajmują się badacze, ja jestem psychologiem praktykiem. Mechanizmy działania pamięci chciałam przedstawić zgodnie z wiedzą psychologiczną. Badania pamięci są bardzo fascynujące! Chętnie pogłębiam wiedzę na ten temat w wolnym czasie. Trzeba zaznaczyć, że „Wylot” to nie tylko opowieść o możliwych naukowych dokonaniach w przyszłości. Obnaża pani model działania pewnego systemu… Starałam się w miniaturze pokazać coś, co już się dzieje, tylko może tego nie widzimy. Świat jest wyraźnie podzielony na bogatą Północ i biedne Południe, co ma m.in. związek z kolonialnym wyzyskiem w przeszłości, z paradoksem, że to Północ emituje najwięcej zanieczyszczeń i przyczynia się do ocieplenia klimatu, ale to Południe ponosi tego konsekwencje. Cały czas mamy do czynienia ze skutkami takiego działania i cały czas trwa wskazywanie i obwinianie ofiar, czyli biednych, którym przypina się łatkę, że są niezaradni. To jest symptomatyczne, gdy mówi się o tym, że należy powstrzymać ocieplenie klimatu, przekonuje się np. ludzi na wsiach i w małych miasteczkach, …