– Żydowski Obwód Autonomiczny zrazu zlokalizowano na Krymie. Bez powodzenia. – Powstały w 1924 roku radziecki „Komitet do spraw osiedlania pracujących Żydów na roli” miał plany osiedlenia w koloniach rolniczych minimum pół miliona Żydów. Na Krymie było ponad 80 żydowskich kolonii rolniczych i komun. Osiedliło się tam ponad 50 tys. Żydów. Niestety, okazało się, że ten półwysep był zbyt gęsto zasiedlony, a miejscowa ludność zaczęła niechętnie odnosić się do nowych  osadników. Dlatego projekt żydowskiej autonomicznej jednostki na Krymie nie doszedł do skutku. – Czemu władze radzieckie postanowiły skoncentrować ludność żydowską akurat na Syberii? Przecież gros przyszłych „lokatorów” mieszkała po zachodniej stronie Uralu… – W swoim wyborze władze radzieckie kierowały się przede wszystkim specyfiką danego regionu. Na dobre warunki dla osadnictwa na Dalekim Wschodzie zwrócił uwagę profesor W. R. Williams. Argumentował, że w dolinie Amuru znajdują się żyzne gleby, nadające się pod uprawę. Terytorium było prawie niezamieszkałe, co mogło dawać nadzieję na bezkonfliktowe przeprowadzenie akcji osadniczej. W 1927 roku specjalna ekspedycja naukowa, złożona z geografów, ekonomistów, klimatologów odwiedziła obszar w dorzeczu rzek Biry i Bidżanu. Przyjmując rekomendacje zawarte w jej raporcie, Prezydium Centralnego Komitetu Wykonawczego ZSRR wydało 28 marca 1928 roku postanowienie o przeznaczeniu regionu birobidżańskiego na osadnictwo przez pracujących Żydów. – Z jakim odzewem spotkał się ów pomysł? – Prowadzono intensywną akcję agitacyjną …