Odbyłem niedużą rundkę po zaprzyjaźnionych wydawnictwach. Dobrze jest czasem podsłuchać, co między książkami oraz zapisanymi w nich wierszami piszczy. Wśród rozmaitych smakowitych ploteczek trafiła do mnie i ta, że obecnie na rynku znakomicie chodzą ikony. Ikony oraz anioły. To znaczy anioły raczej latają, ikony zaś wiszą, gdzie trzeba (i gdzie nie trzeba), ale nam z kolegami chodziło o książki dotyczące tych dwóch bytów: angelologii oraz ikonografii. Aniołom damy dziś spokój, chociaż wciąż zachwyca mnie z lekka omszały, gdyż mchem czasu spowity tytuł "Słownik aniołów (w tym aniołów upadłych)" Gustava Davidsona (Zysk i S-ka, 1998). Weźmiemy się natomiast za ikonografię, ewentualnie wraz z ikonologią. Naturalnie w wymiarze felietonowym jeno. Posłużymy się w celach dokumentacyjnych zachwycającym ćwierćalbumem Aidana Harta "Ikona. Podręcznik malarstwa ikonowego i ściennego" (Jedność 2015). Nazywam publikację ćwierćalbumem, gdyż tom - choć zbudowany został przede wszystkim jako merytoryczny wykład technik pisania ikon - jest ornamentowany bogatym materiałem poglądowym. Sam autor to człowiek nietuzinkowy, wart choćby słówka prezentacji. Rzadko się zdarza, by Anglik, wychowany w Nowej Zelandii, zatem otoczony od dzieciństwa morzem kultury protestanckiej, w wieku 25 lat przyjmował wyznanie prawosławne, podejmował studia religijne w Rosji i na greckiej górze Athos, po czym zajmował się na swoim macierzystym terenie twórczością ikonopisarską: malarską i rzeźbiarską. Zdobył w tej dziedzinie nie lada kompetencje oraz uznanie, posiada spore grono oddanych uczniów, wciąż wykłada i uczy (np. w Oxfordzie), co zresztą w przypadku ikonopisarza jest poniekąd działalnością obowiązkową. Sam Hart w fascynującej książce o technice pisania ikon stanowczo podkreśla, że nie można tworzyć obrazów religijnych w prawosławiu bez cierpliwej, długoletniej praktyki czeladniczej pod okiem doświadczonych mistrzów. Każdy, …