Panie profesorze, czy naukowiec z ogromnym dorobkiem może napisać i opublikować powieść, bo tak pan nazywa swoją najnowszą książkę? Nie ma żadnej wątpliwości, że jestem na terytorium, na którym wiele osób nie spodziewałoby się mnie znaleźć. Sam jednak nie odczuwam żadnej różnicy poza jedną: mianowicie w świadomości współczesnych ludzi sztuka i nauka są niesłychanie daleko od siebie. Tymczasem przez całe życie pragnąłem, żeby były jak najbliżej. Pan zajmuje się filmem, a więc sztuką, a jednocześnie tworzy pan dziedzinę nauki… Tak, ale miejmy świadomość, że poruszamy się po terenie nauk humanistycznych. W tym momencie pomyślmy o olbrzymach kultury ludzkiej. Nie wiem, czy Leonardo da Vinci był bardziej naukowcem, czyli uczonym, czy bardziej artystą. Kojarzymy go z jednym i z drugim. To samo mogę powiedzieć o Arystotelesie. Dla mnie to są siostrzane dziedziny. Uważam, że w humanistyce współczesność niesłychanie cierpi na tym rozdziale i na przeciwstawieniu, bo to, że nauka jest czymś odmiennym niż sztuka i sztuka czymś odmiennym od nauki, nie wynika z tego, że one są biegunowymi przeciwieństwami. Nie są, a ja bym to porównał do dwupasmowej drogi, która biegnie w tym samym kierunku-celu, …