Najważniejsza jest szczerość - Miałam wrażenie, czytając historię Cammerona i jego matki, że ta opowieść w jakiś sposób oparta jest o pana życiorys. Czy tak jest istotnie? - Mój ojciec nie był nigdy aż tak zły jak ojciec Cammerona, ale nie był dobry dla mojej matki i matka odeszła od niego. Zostawiła go w 1952 roku, kiedy ja byłem znacznie młodszym dzieckiem niż Cammeron. Pojechaliśmy do moich dziadków na farmę bardzo przypominającą tę farmę z książki. Ponieważ byłem małym dzieckiem, nie mam wspomnień ze wspólnego życia z ojcem. Ale tak jak Cammeron zastanawiałem się, jakby to było i czy on był rzeczywiście taki zły. Zrozumiałem po latach, że mama miała rację, opuszczając ojca. - Kierując książkę do nastolatków, chciał pan zwrócić ich uwagę na "udawanie szczęścia, na przekazywanie fałszywych informacji, dawanie czegoś, czego w istocie nie czuli"? - Nie chodziło mi o zwrócenie uwagi na cokolwiek, unikam takiego edukowania i pouczania. To, co ja chcę zrobić, to napisać jak najbardziej szczerze historię z punktu widzenia głównego bohatera. I całą resztę oddaję …