Klimat powieści „Nocami krzyczą sarny” przywołał z zakamarków mojej pamięci kadry z filmu Petera Weira „Piknik pod Wiszącą Skałą”. Podobne niedomówienia, aura tajemniczości i grozy, kobiece bohaterki z przeszłości... Dziękuję za to porównanie, bardzo mi pochlebia. Jestem ogromną fanką „Pikniku”, zarówno filmu, jak i książki. Uwielbiam ich specyficzną mroczną atmosferę. Jednak przy pisaniu powieści nie inspirowałam się tamtą historią, a jeżeli tak, to nieświadomie. Myślę, że wrażenie niedopowiedzenia i grozy w mojej powieści wypływa głównie ze specyfiki miejsca, które opisuję. Poniemiecka wioska zagubiona w górach, tajemnicze sztolnie hitlerowskiego kompleksu Riese, do tego duchy Niemców wygnanych ze swoich domów, traumy kresowych przesiedleńców, a w tym wszystkim los kobiet, które, bez względu na narodowość, stają się ofiarami wojennej nawałnicy, by potem przez lata strzec swoich sekretów. Skąd pomysł na miejsce i czas tej literackiej fabuły? Ma pani w rodzinie repatriantów? Urodziłam się na Mazowszu i Warszawa zawsze będzie zajmować ważne miejsce w moim sercu, ale kocham także góry, dlatego kilka lat temu zaczęłam szukać skrawka ziemi, gdzie mogłabym zbudować wakacyjny dom. Początkowo myślałam o Podhalu, bo lubię Tatry, ale gdy trafiłam w Sudety, do pewnej wymarłej wioski na polsko- -czeskim pograniczu, zrozumiałam, że szukałam dokładnie tego miejsca, a właściwie powiem inaczej: ono czekało na mnie. Wiem, że dziwnie to brzmi – sama nie wierzę w metafizykę, w przeznaczenie – a jednak kiedy stanęłam na zboczu jednej z gór, z miejsca poczułam, że jestem u siebie. Początkowo urzekły mnie przede wszystkim krajobrazy, cisza, ale im częściej tam bywałam, zaczęłam też dostrzegać osobliwą atmosferę, która panuje wokół. W zasadzie cała okolica zdaje się „gadać” historią. Na każdym wzniesieniu można natknąć się na ruiny opuszczonych domów, artefakty życia ludzi, …