W drugi dzień Świąt Bożego Narodzenia, 26 grudnia 2014 roku w Newtonville pod Bostonem zmarł Stanisław Barańczak: poeta, eseista, tłumacz. Miał 68 lat. Po latach, gdy zbledną jego zasługi polityczne (był współzałożycielem Komitetu Obrony Robotników) pozostanie w polskiej pamięci właśnie jako autor przekładów z literatury angielskiej i amerykańskiej. Przede wszystkim Szekspira, ale i angielskich poetów metafizycznych XVII wieku, Emily Dickinson, Dylana Thomasa, E.E. Cummingsa. Długo można by wyliczać. Prywatnie pozostaje dla mnie Stanisław Barańczak przede wszystkim tłumaczem Josifa Brodskiego i Osipa Mandelsztama. Sławny wiersz tego ostatniego: „Żyjemy tu nie czując pod stopami ziemi…” poznaliśmy przecież dzięki niemu. Jego dorobek twórczy obejmuje też ważne tomy poetyckie na czele z wystawionym przez Teatr Ósmego Dnia „Jednym tchem”, jak również manifesty krytycznoliterackie: „Nieufni i zadufani” oraz „Ironia i harmonia”, bez których nie byłoby najważniejszego wystąpienia programowego Nowej Fali jaką stał się „Świat nieprzedstawiony” Juliana Kornhausera i Adama Zagajewskiego. Za jawne opowiedzenie się przeciw komunie zapłacił w drugiej połowie lat siedemdziesiątych wysoką cenę. Nie tylko objęto go zakazem druku, ale i usunięto z pracy …