Lata późne siedemdziesiąte, następnie wczesne osiemdziesiąte minionego stulecia. Odległa, przedinternetowa, epoka, wtedy czas płynął wolniej. Skrzykiwaliśmy zacne towarzystwo na śpiewanki wespół-wzespół w wolne prywatne wieczory. Mniejsza z tym, że niektórzy z nas (osobliwie zaś ja) śpiewać całkiem nie umieli. E tam, nie matura lecz chęć szczera bel canta robi oficera z fana amatorskich pień. Gromadziło się więc tu lub tam zaprzyjaźnione grono uniwersyteckich polonistów, z których kilkoro porobiło później nawet wcale duże kariery. Na przykład Andrzej Zieniewicz, dziś belwederski profesor oraz dyrektor Instytutu Polonicum, nie uczył jeszcze studentów zagranicznych zawiłości naszej mowy, jego zaś żona, Ewa Pietrzyk-Zieniewicz, ani pewnie myślała o doktoracie z nauk społecznych i aktywnych dzisiejszych występach w telewizji. Oboje głos dawali raźno. Dziś już raczej nie dają… Wśród pieśni najchętniej wtedy przywoływanych znajdowały się przede wszystkim takie, które ożywiały w naszych młodych ciągle jeszcze duszyczkach narodową dawność. Znajdowały się tam i żurawiejki, i dumki, i pikantne tekściki z kręgu tzw. „kultury deserowej”. Kto ciekaw, ki diabeł, niechże sobie sprawdza, na przykład w Wikipedii. Ot, pustoty, zabawy z lat minionych. W śpiewaniach naszych osobliwie zaś często pojawiała się tęsknica, która bujnie wykwitała wśród zwrotek takich choćby staropolskich coverów, jak: „Ty pójdziesz górą, a ja doliną”, „Pieśń konfederatów barskich”, czy „Chciało się Zosi jagódek”. I tak dalej. Ale nigdy, przenigdy nie obywało się bez wykonań przecudnej urody dzieła wokalnego pt. „Za Niemen het precz”. Łatwo posłuchać na YouTube. Swoją drogą niesłychanie trudna linia melodyczna nadzwyczaj rzewnego utworu ośmiesza mnie wciąż jeszcze przed lustrem, kiedy mruczę wśród brzęczeń elektrycznej golarki: „Gdzie koń mój i zbroja, dziewczyno ty moja, uściśnij, …