Od kiedy sięgam pamięcią, twierdziłam, że dobrze jest mieć własną bibliotekę. W niej za­wsze znajdzie się coś do czytania. Gorzej, gdy książki potrzebne są do pracy, a w tej domowej bibliotece ich nie ma. Wtedy zaczynają się praw­dziwe kłopoty. Tak było zwłaszcza w pandemii, gdy wszystko było po­zamykane. Na przykład w Bibliote­ce Narodowej wprowadzono zapisy na miejsce w czytelni. W większości bibliotek obowiązywał (i nadal obo­wiązuje) zakaz korzystania z ksią­żek na miejscu. Co robić, gdy poszu­kiwany wolumin nie należy do tych wypożyczanych? Wtedy potencjal­ny czytelnik jest w nie lada kłopo­cie. To dotyczyło i mnie, i mojego męża, bo oboje zdecydowaliśmy się jeszcze na studia i potrzebowaliśmy książek do nauki. Skąd je wziąć? Oczywiście najpierw próbowali­śmy kupować. Jeśli rzecz dotyczyła książki, która ukazała się niedaw­no, to nic nie stanowiło problemu. Bo taką można znaleźć w jednej ze stu internetowych księgarń. Jed­nak gdy od publikacji minęło kilka, a nie daj Boże kilkanaście lub kil­kadziesiąt lat, wówczas zaczyna się już nie kłopot, a prawdziwy dramat. Książki po prostu nie ma. Pociesza­łam się rzecz jasna tym, że w sie­ci jest sporo antykwariatów… Nie­stety od razu pojawił się problem. Większość z nich nie zamieszcza w internecie informacji o tym, ja­kie książki ma w ofercie. Pomy­ślałam jednak, że od czego różne­go rodzaju książkowe znajomości. Przypomniałam sobie, że przecież antykwariat prowadzi syn dawne­go znajomego. Nawiązałam kon­takt, a on poprosił, bym przysła­ła listę tego, co potrzebujemy. Na odpowiedź, czy ma to u siebie „na stanie”, czekaliśmy prawie 10 dni. Przyszła, a my ujrzeliśmy, że do wy­słanego przez nas spisu zaprzyjaź­niony antykwariusz dołączył ceny, za które może nam książki sprze­dać, choć kilka z nich sam musi zdobyć, ale wie skąd. Szczęki opa­dły nam dość szybko, bo po zsumo­waniu tych wszystkich proponowa­nych po znajomości cen wychodziła kwota zbiorcza tak duża (kilka ty­sięcy złotych), że aż przysiadłam. …