Trwa spór o ceny podręczników szkolnych: z jednej strony mamy ministerstwo edukacji, które chce, aby ceny podręczników zostały obniżone o 50 proc., tak aby wszystkie rodziny mogły za nie zapłacić. Po drugiej stronie mamy wydawców tychże podręczników, którzy uważają, że obniżka zaproponowana przez ministerstwo nie jest realna w obecnych warunkach gospodarczych, gdzie marże zysku nie przekraczają 10 proc. A zatem wydawcy obawiają się, że spadek cen o 50 proc. może doprowadzić do ich bankructwa, ponieważ podstawowym produktem, na którym zarabiają, są właśnie podręczniki szkolne. Podczas kampanii wyborczej i po ukonstytuowaniu się nowy rząd zapowiedział obniżenie cen podręczników w ramach polityki pro-rodzinnej. Albowiem uważa on, że ceny podręczników stanowią bardzo poważny wydatek w budżecie domowym. Tymczasem zapomniano o tym, że gospodarka Polski od 1989 roku rządzi się mechanizmami rynkowymi, a zatem ceny podręczników są ustalane na bazie mechanizmu popytu i podaży. Jednocześnie słuchając opinii polityków można odnieść wrażenie, że wydawcy podręczników są ludźmi, którzy wykorzystują sytuację i utrzymują ceny podręczników na wysokim poziomie. Czy ta opinia jest uzasadniona? Gdzie ciąć koszty? Patrząc na strukturę kosztów wydawania podręcznika, dojdziemy do wniosku, że najważniejszy koszt stanowią marże handlowe dla hurtowni i księgarni – 35 proc., drukowania – 20 proc., prawa autorskie – 20 proc., marketing i promocja – 10 proc., zyski wydawcy – 10 proc. A zatem, jeśli cena podręcznika ma spaść o 50 proc., jakby chciało ministerstwo, należałoby szukać, gdzie ciąć koszty. Ten, kto podejmie się takiego zadania, będzie …