Za stolicę naszych szachów uchodzi Łódź? Kiedyś uchodziła. Na przełomie XIX i XX wieku. Było to miejsce idealne dla rozwoju tej dyscypliny. Bogaci mieszczanie, kupcy uwielbiali grę w szachy. Ponadto było sporo kawiarni, a te stanowiły naturalne środowisko dla szachistów. Tam się wykuwały idee. Jednocześnie Łódź była wieloetniczna i położona na skrzyżowaniu wielu szlaków handlowych, co od zawsze w jakimś sensie sprzyjało szachom. Była to gra z pogranicza kultur, kosmopolityczna. I pod tym względem Łódź była „ziemią obiecaną” nie tylko dla fabrykantów, ale także dla szachistów. Do rozwoju i spektakularnych sukcesów szachowych wydatnie przyczynili się Polsce Żydzi, o czym często zapominamy… Grający w szachy o tym pamiętają, ale rzeczywiście wiedza ta nie jest jakoś bardzo szeroko rozpowszechniona. Sądzę jednak, że bierze się to stąd, iż szachy są mało popularne, a ich chwilowy współczesny renesans nie skutkuje jak mniemam wiele większym zainteresowaniem ich historią. W zasadzie całe przedwojenne polskie szachy to byli Żydzi – oni stanowili elitę, byli najsilniejszymi graczami. Środowiska endeckie chciały to zmienić, co więcej – poddawały w wątpliwość „polskość” reprezentacji na szachowych olimpiadach, skąd nasi zawodnicy notorycznie przywozili medale. Jednak wielkim patronem polskich szachów był Józef Piłsudski, a ten cenił wielokulturowość i wieloetniczność. Prześledził pan pojedynki szachowe Piłsudskiego z Sosnkowskim. Jakie miały korzenie? Kto częściej wygrywał? Środowisko sanacyjne – że tak to ogólnie nazwę – lubowało się w szachach. Pewnie też za sprawą Marszałka, który był honorowym prezesem Polskiego Związku Szachowego. Jego pojedynki z Sosnkowskim, zwanym „Szefem”, zaczęły się najprawdopodobniej pod koniec I wojny …