Huk, rumor, skandal. Jeśli zbiorowy – bardzo pomaga w początkach wspinaczki po sławę i ewentualnie pieniądze. Filomaci rozwijali nieopierzone skrzydła w studenckiej grupie koleżeńskiej, choć romantyzm podkreślał, że jest eksplozją indywidualizmów. Tak gorliwie twierdząc, kowieńskie towarzystwo  solidarnie się popierało. Aż wreszcie na czoło peletonu wysforował się kolega Adam. Pokonał resztę, narzucił standardy, zgarnął całą stawkę. Trzeba było lat, żeby pojedynczego lidera z Litwy zdołali dogonić dwaj zdyszani pretendenci z mniej ekspansywnych obszarów niż Kowno. A i tak spotkało ich mnóstwo upokorzeń. Na przykład kolega Juliusz został wygwizdany przez emigrację paryską jako uzurpator. Do końca życia cierpiał na kompleks Adama. Kolega Zygmunt, który podczas rozruchów na warszawskiej uczelni stanął w obronie ojca sprzedawczyka, dostał po mordzie, stracił twarz, dobrze że nie zęby. Tylko dzięki forsie nadzianego tatusia zdołał wyjechać, uratował względny spokój. Kolega Cyprian Kamil w ogóle nie był traktowany jako kolega, gdyż okazał się straszliwym męczybułą, który najpierw irytował plotkujące towarzystwo w Warszawie, później ostentacyjnie głodował w Paryżu, żeby po śmierci w nędznym przytułku trafić do zbiorowej mogiły. Też mi kariera! Z romantyków zatem porządnie zamieszał za życia tylko Mickiewicz, ścigany przez zapiekłego w złości Słowackiego. Lecz zazdrosny Ukrainiec mógłby się zapluć ze szczętem, a i tak nic nie wskórał, gdyż Adama M. mocno wsparli kumple z drużyny Młode Kowno Drang und Sturm. Donoszę, iż szczególne zasługi położyli dwaj koledzy, niejaki Czeczot J. oraz niejaki Odyniec E. Bo grupa – to jest siła! Jeśli dbasz o układy z koleżeństwem, na starcie zyskujesz szansę radykalnie większą. Samotnikom precz! Studia nad romantyzmem, czyli indywidualizmem opartym o silną …