W październiku mija pół wieku (!) od premiery łotrzykowskiej opowieści, w której Józef Hen przedstawia czytelnikom przypadki starościca Piotra Wolskiego. Postaci wyimaginowanej, szlachcica „urodzonego”, herbowego (Nałęcz), niezwyczajnie przywykłego prawdy i sprawiedliwości bronić, choćby to własnym kosztem miało się odbyć. Hen pisząc, sięgnął po swoisty pitaval, opis spraw sądowych z XVII stulecia, jakie – ograniczając się do Rusi Czerwonej – zamieścił w  tomie „Prawem i  lewem” Władysław Łoziński. Starościc jurydyczny, innymi słowy p.o. starosty mianowanego przez króla, a zatem wyrobnik – to Wolski musiał się uganiać za złoczyńcami, łba nadstawiać w wątpliwych sporach, język strzępić, by przemówić do rozumu bezrozumnym. „Nie ustawała praca wyobraź­ ni”, mówi autor w przedmowie. Tyle że wyobraźnia potrzebna mu była jedynie do przedstawienia, mniej lub bardziej dokładnie, historycznych detali – zamek wyglądał tak, a  miasto inaczej, niewiasty nosiły kształciczki, panowie zaś ochoczo do onych sięgali (innym ruchem niż #metoo), szlachcice pozwalali sobie na wiele, bardzo wiele. Nobilitacja, stan wyższy, potrafiła mocno uderzyć do głowy. Nie sposób porównywać Rzeczpospolitej szlacheckiej …