środa, 18 listopada 2026
Rozmowa z AGNIESZKĄ PESZEK, autorką, self-publisherką, właścicielką wydawnictwa 110 procent
Większość swoich książek wydała pani samodzielnie. Ma pani na koncie 20 tytułów, z których 18 ukazało się w modelu self-publishingu. Łącznie, we wszystkich formatach, sprzedały się one w nakładzie pół miliona egzemplarzy. Z wykształcenia jest pani specjalistką od marketingu i wykorzystuje tę wiedzę również w działalności pisarskiej. Miałam okazję posłuchać pani podczas tegorocznej konferencji Empik Selfpublishing LIVE!, gdzie mówiła pani o marketingu relacji. To ważny, choć często niedoceniany element budowania kariery autora. Na czym polega? Marketing relacji to budowanie i pielęgnowanie długotrwałych, autentycznych kontaktów nie tylko z czytelnikami, lecz także z osobami i instytucjami, które mogą wspierać autora. Nie chodzi wyłącznie o prywatne znajomości. Relacją może być również kontakt w mediach społecznościowych, współpraca z recenzentem czy rozmowa z bibliotekarzem. Najważniejsza jest autentyczność. Każdy autor ma inny charakter i sposób komunikowania się z odbiorcami. Nie trzeba naśladować innych pisarzy ani prowadzić mediów społecznościowych w określony sposób. Warto znaleźć własny styl i działać w zgodzie ze sobą. Ludzie nie są w stanie długo udawać kogoś, kim nie są. Nie da się przyjąć jakiejś pozy i trwać w niej bez końca. Jeśli nie jesteśmy autentyczni, szybko to wychodzi na jaw. Dlatego zawsze powtarzam, że trzeba znaleźć taką wersję siebie, w której czujemy się sobą i jesteśmy szczerzy. W przeciwnym razie prędzej czy później się tym zmęczymy. Na dłuższą metę udawanie po prostu nie ma sensu. Pamiętam, że przywołała pani wówczas przykład Wojciecha Chmielarza, którego ceni pani za umiejętność opowiadania historii w internecie. Pani woli inny sposób komunikacji, choć oboje skutecznie budujecie relacje, zdobywacie kolejnych czytelników. Pół miliona sprzedanych egzemplarzy to piękny wynik. Tak, te liczby rosną, a tytułów jest coraz więcej. Nawiązałam też nową współpracę, tym razem z naprawdę dużym wydawnictwem – wydawnictwem Muza. Jestem zaledwie kilka dni po premierze książki. Nadal jednak pozostaję przy swoim modelu działania – jestem self-publisherką, która od czasu do czasu wdaje się w romanse z tradycyjnymi wydawnictwami. Zapowiada się ekscytujący romans! Czy po doświadczeniach z self-publishingiem łatwo było pani negocjować warunki współpracy z wydawcą? I jaki był powód nawiązania tej współpracy? Powodów jest kilka. Nie będę ukrywać, że rynek wydawniczy jest bardzo trudny i zdominowany przez dużych graczy. Ja działam na niewielką skalę, dlatego wiele możliwości pozostaje dla mnie niedostępnych. Z biznesowego punktu widzenia rozumiem tę sytuację. Gdyby duże sieci chciały współpracować z tak małymi podmiotami jak mój, musiałyby prawdopodobnie zatrudnić więcej osób i poświęcić więcej czasu na obsługę takich projektów. Nie wiadomo, czy przełożyłoby się to na odpowiednio duży wzrost przychodów. Stosunek nakładu pracy do potencjalnych zysków mógłby po prostu okazać się niekorzystny. Rozumiem więc te uwarunkowania, ale jako autorce jest mi oczywiście przykro, kiedy od czasu do czasu słyszę, że ktoś nie podejmie ze mną współpracy, ponieważ jestem self-publisherką. To już zupełnie inna perspektywa. Z drugiej strony współpraca z takim wydawnictwem jak Muza daje mi możliwości, których sama nie mogłabym sobie zapewnić. Bo choć przede wszystkim jestem autorką i piszę własne książki, w praktyce zajmuję się również całym procesem ich wydawania. To właściwie praca na pełen etat, a nawet na kilku etatach. W dużych wydawnictwach obowiązki, które ja wykonuję samodzielnie lub z pomocą współpracowników, są zwykle podzielone między kilka osób. Nie ukrywam, że czasami brakuje mi przestrzeni, żeby po prostu skupić się na pisaniu. Zamiast tego muszę odpowiadać na mnóstwo maili, organizować współprace i zajmować się wieloma innymi sprawami związanymi z wydawaniem książek. Żeby było jasne, lubię to robić, ale czasami po prostu jest tego za dużo. Chciałabym więc od czasu do czasu poczuć trochę luzu i mieć więcej czasu na samo pisanie, bez konieczności zajmowania się wszystkim dookoła. Mam pewną przewagę w self-publishingu, ponieważ z wykształcenia zajmuję się marketingiem i zarządzaniem. Prowadzenie projektu, jakim jest wydawanie książki, sprawia mi dużą przyjemność. Przez całe życie zajmowałam się różnymi projektami i zawsze robiłam to z zaangażowaniem i pasją, bo po prostu to lubię. Podobnie podeszłam do wydawania książek. To obszar, który daje mi dużo satysfakcji, ale jednocześnie jest bardzo absorbujący. Właśnie dlatego zdecydowałam się na współpracę z tradycyjnym wydawnictwem. Trzecim, bardziej przyziemnym powodem jest zwykła ciekawość. Zawsze zastanawiamy się, czy trawa u sąsiada nie jest bardziej zielona i czy po drugiej stronie nie dzieje się coś, czego sami jeszcze nie doświadczyliśmy. W przypadku współpracy z wydawnictwem Muza już widzę, że pojawiają się możliwości i dzieją się rzeczy, które wcześniej nie miały miejsca w mojej działalności. To pokazuje, że taka współpraca ma sens. Istotne jest również to, że każde wydawnictwo ma własną strategię promocji. Ja realizuję swoją, a Muza działa według zupełnie innego planu. Dzięki temu mam szansę dotrzeć do osób, które jeszcze nie znają Agnieszki Peszek, ale lubią thrillery psychologiczne czy kryminały. Liczę więc na to, że dzięki tej współpracy uda mi się poszerzyć grono czytelników. To są główne powody, dla których zdecydowałam się na tę współpracę. Domyślam się, że adoratorów chętnych do romansu było więcej. Nie ukrywam, że musiałam dokonać selekcji i dobrze przemyśleć, z którym wydawnictwem nawiążę współpracę. Nie było to łatwe, bo akurat miałam trzy oferty od bardzo fajnych wydawnictw. Z jednej strony cieszyłam się, że tak zabiegają o moją „rękę”, ale z drugiej było mi przykro, że muszę komuś odmówić. Myślę jednak, że jestem dobrym przykładem na to, że można osiągnąć coś, o co debiutanci często bardzo walczą, czyli zainteresowanie wydawnictw, podążając zupełnie inną drogą. Nie zaczynałam od wysyłania swojej pierwszej powieści do wydawnictw, bo w ogóle jej nigdzie nie wysłałam. Postanowiłam wydać ją samodzielnie. Miałam już pewne doświadczenie sprzed wielu lat, kiedy prowadziłam niewielkie wydawnictwo sportowe. To była zupełnie inna tematyka i inna grupa odbiorców, ale pewne mechanizmy związane z wydawaniem książek pozostają podobne. Potraktowałam więc samodzielne wydanie powieści jako skok w bok od tego, czym zajmowałam się wcześniej. Myślałam, że wydam jedną książkę, zamknę ten rozdział i na tym się skończy. Tymczasem minęło sześć lat, a ja mam na koncie 20 napisanych i wydanych książek. Chyba więc coś poszło niezgodnie z moim pierwotnym planem! (śmiech) Dopiero po wydaniu pierwszej powieści zaczęłam wysyłać teksty do wydawnictw. Wysłałam chyba dwie albo trzy książki. Zdarzyło mi się nawet przesłać do wydawnictwa powieść, którą zdążyłam już samodzielnie opublikować. Wiem, brzmi to absurdalnie, ale człowiek uczy się na własnych błędach. I tak naprawdę po tych kilkunastu książkach zaczęły odzywać się do mnie wydawnictwa, i to one składały mi już propozycje, a nie ja brałam udział w tym bardzo niefajnym castingu. To, co dzieje się z debiutantami, którzy wysyłają swoje pierwsze powieści do wydawnictw, z wielką nadzieją, że ktoś pochyli się nad ich tekstem i go przeczyta, jest smutne. W pewnym sensie bazują oni na swoich marzeniach i nadziejach, a szanse na publikację w ten sposób są naprawdę niewielkie. Odsetek książek, które trafiają do wydania dzięki propozycjom wysyłanym na adresy mailowe wydawnictw, jest wręcz znikomy. Jako ciekawostkę przytoczę rozmowę, którą niedawno odbyłam z jednym z wydawców. Powiedział mi, że spośród około 2000 propozycji, które otrzymuje rocznie, wydaje zaledwie pięć książek. To pokazuje skalę problemu i pozwala sobie uświadomić, jak wiele potencjalnie świetnych powieści nigdy nie ujrzy światła dziennego. Z drugiej strony mamy jednak rynek self-publishingu, który bardzo dynamicznie się rozwija i daje pozostałym autorom szansę na dotarcie do czytelników. Dzięki temu również te 1995 powieści, które nie zostały wybrane przez wydawnictwo, mogą otrzymać szansę na zaistnienie. A czy pani też otrzymuje propozycje wydania? Tak, otrzymuję propozycje od innych autorów i mam już pewien pomysł na to, żeby w przyszłości być może wydać czyjąś książkę. Na razie raczej nie będą to jednak debiutanci. Nie jestem jeszcze pewna, czy mam w sobie wystarczająco dużo odwagi, żeby wziąć na siebie odpowiedzialność za czyjeś marzenia i tak mocno wesprzeć kogoś na początku jego drogi. Promowanie debiutanta, który jest zupełnie nieznany na rynku, to przecież zupełnie inne wyzwanie niż praca z autorem, który ma już swoją renomę i grono czytelników. Mam jednak pewną koncepcję, która zakłada stworzenie czegoś, czego obecnie nie ma na rynku. Chciałabym zrobić to inaczej, ale najpierw sama muszę dojrzeć do tego pomysłu i dobrze przemyśleć, jak go zrealizować. Zależy mi na tym, żeby zrobić to naprawdę dobrze, a nie po prostu odhaczyć kolejny punkt na liście. To musi być coś wartościowego i wyjątkowego. Trzymam w takim razie kciuki! Czy autor przyzwyczajony do samodzielnego podejmowania decyzji potrafi łatwo oddać część kontroli nad książką wydawnictwu? Przecież decydowała pani o wszystkim, chociażby o projektach okładek, o barwionych brzegach czy o dystrybucji wersji elektronicznych… Na szczęście trafiłam na partnera, który bardzo liczy się z moim zdaniem. Od samego początku jasno powiedziałam, że chcę aktywnie uczestniczyć we wszystkich działaniach, w których mogę wnieść coś od siebie. Jak się okazało, mam nieco inne spojrzenie na wiele kwestii, a także kilka sprawdzonych sposobów działania, które okazały się bardzo skuteczne, choć wydawca wcześniej ich nie znał. To, że mogłam podzielić się swoim doświadczeniem i poszerzyć w ten sposób jego wiedzę, było dla mnie bardzo miłe i satysfakcjonujące. Myślę, że różnię się pod tym względem od wielu autorów, nawet tych najpopularniejszych, którzy przez całą karierę wydawali książki w tradycyjnych wydawnictwach. Ja wiem, jak ten rynek funkcjonuje od drugiej strony. Znam mechanizmy rządzące procesem wydawniczym, dlatego czasami nawet nie proszę o pewne rzeczy, bo wiem, że są nierealne. Mam też świadomość kwestii, o których wielu autorów po prostu nie wie. Myślę więc, że moja współpraca z wydawnictwem wygląda nieco inaczej niż w przypadku większości innych autorów. Jestem na bieżąco z tym, co dzieje się na rynku, podsuwam różne pomysły i mam wokół siebie świetnych ludzi, z którymi mogę współpracować. Wydaje mi się, że wykazuję większą inicjatywę niż większość autorów, ale wynika to zarówno z mojego doświadczenia, jak i wykształcenia. Mam świadomość, ile pracy trzeba włożyć w to, żeby książka dotarła do czytelników. Nie czekam więc biernie, aż wydawnictwo zrobi wszystko za mnie. Sama angażuję się w promocję, szukam dodatkowych możliwości i wspieram działania wydawnictwa. Zależy mi na tym, żebyśmy wspólnie zrobili jak najwięcej, by książka dotarła do jak najszerszego grona odbiorców. Czasy, w których autor po prostu pisał książki i czekał na wenę, najlepiej leżąc na polanie, już się skończyły. Dziś autor musi być również obecny w przestrzeni publicznej. Jeśli nie ma go w internecie, trudniej mu zaistnieć w świadomości czytelników. Warto o tym pamiętać i angażować się w promocję własnej twórczości. Dla wielu autorów jest to jednak spore wyzwanie, ponieważ wymaga wyjścia ze strefy komfortu. Niedawno rozmawiałam z pisarzem, który wręcz szczycił się tym, że nie ma go w mediach społecznościowych. Oczywiście każdy ma prawo do takiej decyzji, ale myślę, że gdyby był tam obecny, wiele rzeczy mogłoby przyjść mu łatwiej. W przeciwieństwie do pozostałych pani książek, które są dystrybuowane dość szeroko, wydana w Muzie „Lunatyczka” jest dostępna w wersji elektronicznej tylko na platformie Novelist, powołanej przez grupę wydawców. Czy to nie jest jednak minus tej współpracy? To jest pewien minus, ale trzeba pamiętać, że Muza należy do grona wydawnictw, które współtworzyły Novelist – nową platformę, uruchomioną na początku września. Założenie jest takie, aby książki wydawnictw zaangażowanych w jej powstanie były przez pewien czas dostępne na wyłączność właśnie tam. Audiobook „Lunatyczka” trafi więc na otwarty rynek dopiero za kilka miesięcy. Myślę, że ocena, czy była to dobra decyzja, wymaga czasu. Na tym etapie trudno wyciągać jednoznaczne wnioski, ponieważ Novelist jest nowym przedsięwzięciem, które dopiero buduje swoją pozycję i rozpoznawalność wśród odbiorców. Rynek nie jest łatwy, ale zmiany, które obserwowaliśmy w przestrzeni cyfrowej w ciągu ostatnich dwóch lat, pokazują, że sytuacja może się diametralnie zmienić. Nie zawsze są to zmiany wynikające z pozytywnych zjawisk, ale jedno jest pewne: rynek wciąż nie ma jednego dominującego gracza, za którym podążaliby wszyscy pozostali. W związku z tym nawet jeden dobrze przemyślany ruch czy skuteczna kampania promocyjna mogą wiele zmienić. Dlatego nie skreślałabym jeszcze platformy Novelist. Jej twórcy mają przed sobą sporo pracy, przede wszystkim w budowaniu świadomości wśród czytelników. Myślę jednak, że sytuacja może się zmienić, gdy pojawi się tam więcej nowych premier dostępnych wyłącznie w tym serwisie. Na razie dopiero zaczynają wprowadzać tam kolejne tytuły, więc oferta jest jeszcze stosunkowo niewielka. Jeśli takich premier będzie przybywać, mogą stać się skutecznym magnesem, który zachęci czytelników, by przynajmniej wypróbowali platformę. Tym bardziej że sama aplikacja jest bardzo przyjazna i wygodna w obsłudze. Myślę, że gdy więcej osób da jej szansę, Novelist może zyskać na popularności. Co zabawne, sama właśnie słucham swojej książki. Nie robię tego zazwyczaj, ale z pewnych względów muszę to zrobić. Nie mam czasu, żeby usiąść i przeczytać książkę, a że jestem teraz w podróży, pomyślałam, że po prostu jej posłucham. Przy okazji mogę przetestować aplikację Novelist na własnym audiobooku. Z perspektywy zwykłego użytkownika wszystko działa bardzo dobrze – książka po prostu się odtwarza. Nie jestem jednak specjalistką od badania użyteczności aplikacji, więc nie potrafię ocenić, czy wszystkie rozwiązania są optymalne, czy przyciski znajdują się we właściwych miejscach i czy interfejs jest odpowiednio zaprojektowany. Na razie więc obserwuję i zobaczymy, co z tego wyniknie. Myślę, że dopiero za rok będziemy mogli rzetelnie ocenić, czy decyzja wydawców o stworzeniu Novelist była słuszna. Wtedy okaże się, czy była to inwestycja, która nie przyniosła oczekiwanych rezultatów, czy też przedsięwzięcie, które rzeczywiście zmieniło rynek. Warto przy tym pamiętać, że wydawcy nie stworzyli tej platformy wyłącznie z chęci wprowadzenia czegoś nowego. Za tą decyzją stoją konkret ne problemy rynkowe. Wraz ze spadkiem cen abonamentów na platformach subskrypcyjnych obniżają się również stawki rozliczeniowe za poszczególne audiobooki. Wydawcy uznali więc, że potrzebują własnego miejsca, w którym warunki finansowe będą bardziej stabilne, a ceny nie będą podlegały tak częstym i znaczącym obniżkom. To właśnie jedna z podstawowych idei stojących za Novelist. W pewnym sensie jest to próba ochrony przychodów wydawnictw, a tym samym również zarobków autorów. Czy ta strategia okaże się skuteczna? Na odpowiedź musimy jeszcze poczekać. Współpraca z tak dużym i doświadczonym wydawcą, …
Wyświetlono 25% materiału - 2164 słów. Całość materiału zawiera 8658 słów
Pełny materiał objęty płatnym dostępem
Wybierz odpowiadającą Tobie formę dostępu:
1. Dostęp czasowy 15 minut
Szybkie płatności przez internet
Aby otrzymać dostęp kliknij w przycisk poniżej i wykup produkt dostępu czasowego dla Twojego konta (możesz się zalogować lub zarejestrować).
2. Dostęp terminowy
Szybkie płatności przez internet
3. Abonenci Biblioteki analiz Sp. z o.o.
Jeśli jesteś już prenumeratorem dwutygodnika Biblioteka Analiz lub masz wykupiony dostęp terminowy.












