Raz na kilka lat przez polski rynek książki niczym huragan przetacza się zawierucha, która na jego nudnej, monotonnej powłoce rzeźbi istny Rów Mariański. Jako że powodów do wielkich ekscytacji, uniesień i westchnień na co dzień mamy jak na lekarstwo, zdarzenia takie w annałach przemysłu wydawniczego zapisują się trwale i obrastają wieloma legendami. A to bestsellerowa saga o średnio interesującym nieletnim czarodzieju, a to byle jakie romansidło z ekscesami seksualnymi równie podniecającymi co sztuczna inseminacja wiekowej już klaczy czy książka, której największa wartość polega na tym, że w ręce dzieciaka trafia kilkaset czystych kartek z poleceniem zapełnienia ich lub zdewastowania w dowolny sposób. Wybitnie nieciekawe pierwsze półrocze z nadwyżką "poprawione" zostało z końcem wakacji, kiedy to nagle (chociaż trudno powiedzieć, że ni stąd, ni zowąd) pojawiła się? ona. Mowa o czwartej części bestsellerowego cyklu "Millennium" Stiega Larssona, zatytułowanej "Co nas nie zabije" (Czarna Owca). Recepta na murowany bestseller wydaje się nie nowa. Ba! Stara jak świat! Powiem jeszcze więcej - oczywista. Po pierwsze - kontynuacja czegoś, co nie tylko odniosło komercyjny sukces, ale stało się wydarzeniem absolutnie kultowym. Powtórzenie sukcesu wcześniejszych tomów wydaje się zatem formalnością. I na pewno będzie (o ile nie jest, sądząc do zamówieniach, a zwłaszcza domówieniach dystrybutorów). Po drugie - skandal (a przynajmniej atmosfera kontrowersji). …