Trzy głębokie wdechy, beznamiętny wyraz twarzy, wciągnięty brzuch i wchodzę… Eksperyment czas zacząć. Psychicznie przygotowywałem się do niego długo. Miejsce eksperymentu to duży salon Empiku, ale nie w moim Krakowie; nie jestem aż tak odważny, by zaryzykować życie, a w wersji łagodnej – duże zdjęcie we wszystkich salonach sieci, opatrzone ostrzeżeniem: „Tego pana nie obsługujemy”. Umundurowanemu fagasowi przy elektronicznych bramkach mówię uprzejmie „dzień dobry”, mijam wieszaki z czekoladkami, kubkami, breloczkami i innym podobnym badziewiem, by ostatecznie stanąć przed śliczną niewiastą w wieku góra 27 lat, o imieniu Jola (o czym informuje przypięta do bordowego wdzianka plakietka). Jola jest zajęta wstukiwaniem do komputera jakichś literek. Chwila oczekiwania i… jej rozmarzone oczy unoszą się znad klawiatury. „Słucham, w czym mogę pomóc?”– pyta profesjonalnie łagodnie. Przesuwam na czoło okulary, skracając dystans nieznacznie pochylam się ku niej nad ladą i mówię: „Poproszę dzieła zebrane Adama Mickiewicza w wersji jednotomowej”. Niespodziewanie dla mnie Jola wytrzymuje mój wzrok, po czym leci standardzikiem: „Aktualnie nie ma. Nakład się wyczerpał, złożyliśmy zamówienie, ale jak zwykle wydawca się spóźnia z dostawą”. Już wiedziałem, że mam do czynienia z przeszkolonym zawodowcem, a nie praktykantką. No trudno, myślę. Punkt dla Joli. „W takim razie poproszę »Króla-Ducha«, »Fantazego«, »Balladynę« i jakiś porządny wybór wierszy. Wszystko Słowackiego. Juliusza…”, podkreślam ze złośliwym naciskiem. Wzrok Joli tężeje, a dookoła zalega złowroga cisza. „Proszę poczekać. …