Brawurowy pomysł ministra Boniego, aby skromne biblioteki szkolne przenieść w miejsca lepiej służące ich funkcjonowaniu, czyli do bibliotek publicznych, w tym także bibliotek wojewódzkich, jest godny uwagi z co najmniej kilku powodów. Przede wszystkim warto podkreślić fakt, że minister od cyfryzacji wpisuje się tą inicjatywą w długoletnią tradycję permanentnej reformy polskiego bibliotekarstwa, której przyświeca jedna zasadnicza myśl: odzyskać niepotrzebnie marnowane lokale, które można przeznaczyć na inne, lepiej uzasadnione cele. Przypomnę, że równie światły pomysł zagościł na progu bieżącego tysiąclecia w głowie pewnego wiceministra od kultury. Zaproponował on ni mniej ni więcej tylko żeby połączyć biblioteki z placówkami Poczty Polskiej. Sens tej operacji miał polegać na tym, że poza odzyskanymi metrami kwadratowymi zmusi się Polaków do czytania, wszak obywatele na pocztę chodzić muszą, a do biblioteki – dobrowolnie – już niekoniecznie. O ile jednak owa propozycja miała kretyńskie, bo kretyńskie, ale zawsze jakieś uzasadnienie, o tyle światła idea ministra Boniego zdaje się go nie mieć albo, co bardziej prawdopodobne, minister Boni wyprzedza epokę, a jego myśl zrozumiemy dopiero po latach. W publicznej TVP minister Boni broni swojego pomysłu z przekonaniem. Twierdzi mianowicie, że chodzi mu jedynie o to, by uczniowie mieli lepszą biblioteczną obsługę oraz żeby mogli korzystać z …