Czekam i czekam... I dalej nic. Niepokoję się i przeżywam! „Gazeta Wyborcza” z 28 listopada bieżącego roku piórem Martina Stysiaka doniosła, że „na początku grudnia ma dojść do spotkania przedstawicieli Polskiej Izby Książki z minister kultury i dziedzictwa narodowego Małgorzatą Omilanowską. Głównym tematem rozmowy będzie przygotowany przez środowiska związane z rynkiem książki projekt ustawy o jednolitej cenie książki”. Chciałbym się łudzić, że jeśli nie decyzje, to przynajmniej ogólnie sformułowana wola polityczna pani minister pozwoli mieć nadzieję, że sprawa polskiej wersji ustawy Langa znajdzie swoje pozytywne rozwiązanie. Niestety, obawiam się, że owo rozwiązanie niczym Święty Graal okaże się mitem. Trudno porównywać prezesa PIK-u Włodzimierza Albina do Króla Artura, a członków zarządu – do Rycerzy Okrągłego Stołu, mimo to jednak istnieje cień analogii... Nie sądzę bowiem, żeby obecna wyprawa przedstawicieli PIK-u do ministerstwa była jednocześnie tą ostatnią. Tym bardziej że kadencja sejmu zbliża się do końca i nikt tam nie będzie zaprzątał sobie głowy takim drobiazgiem jak ustawowa regulacja polskiego rynku książki. No chyba że górnicy i służba zdrowia przed gmachem KRM-u w manifestacyjno-strajkowym geście upomną się przy okazji także i o nas. Nie liczyłbym jednak przesadnie na to: czas solidarności minął bezpowrotnie. Zresztą tej solidarności nie uświadczy się również w obrębie naszego własnego środowiska. Co tu ukrywać: sam jestem rozdarty w poglądzie na ten temat. Jestem – jak mawia prezydent …