Targi Vivelo pokazały przede wszystkim, że światy nowych mediów i książek wcale nie muszą być od siebie tak odległe. Bo i nowe media – jakkolwiek byśmy ich nie definiowali – na tyle już weszły w naszą codzienność, że przestały być… nowe. Po prostu są. Jako branżowi weterani obserwujemy je z nieufnością, niezrozumieniem, niekiedy z oburzeniem. Jak wtedy, gdy książkowe influencerki w wieku lat dwudziestu kilku (a bywa że i młodsze) z egzaltacją zachwycają się w swoich soszjalach nowymi książkami swych idolek. Kręcimy nosem, że polszczyzna wpisów nie taka, że ocena utworu pobieżna, że miny strojone do kamery idiotyczne… I że w tym wszystkim zamiast treści jest… No właśnie – co? Obrazek? Nachalnie eksponowane ja? Emocje? Myślę, że wszystko naraz. Bo taki jest (chyba) świat mediów społecznościowych pokolenia Z. Dla dziadersów pozostaje stary poczciwy Facebook, gdzie wciąż nie brakuje sążnistych wpisów na kilkaset, a bywa że i więcej znaków, czytanych przez równie dziaderską publikę, która ma na to czas, nerwy i ochotę. Bo przywykła do czytania prasy, toczonych niegdyś na jej łamach żarliwych polemik, które dziś zastąpiły komentarze do postów – na rzeczonym Facebooku (i tylko tam) podobnie zadręczającej długości. I już tylko my mamy na to czas. My, stare dziady (i baby też). Skąpo odziane, choć mocno umalowane dziewczęta siadają na wygodnej kanapie na tle wielkiego zielonego neonu, gdzie w znanym z mediów dymku po oczach wali napis „must read”. Robią sobie selfie z trzymanym dumnie w rękach kolejnym tomem „Rodziny Monet”, bestsellerowej sagi dla młodzieży Weroniki Anny Marczak. Dziubek, serduszko, pstryk, oznaczenie autorki i… wrzutka na profil. Za chwilę staną na obrotowej platformie, gdzie w świetle kolorowych …