W dawnych czasach proces barwienia brzegów bloków książek był bardzo popularny i służył głównie jako ozdoba i znak jakości. Proces ten polegał na nanoszeniu farby na brzegi bloków kartek książki. Tradycyjne metody barwienia różniły się w zależności od epoki i regionu. Niekiedy używano pigmentów mineralnych lub naturalnych barwników roślinnych, takich jak indygo (niebieski, naturalny barwnik pochodzący od rośliny indygofera) czy ochra (wytwarzana na bazie szafranu czy kurkumy). Te barwniki były mieszane z klejem na bazie skrobi lub gumy arabskiej, tworząc mieszankę, która następnie była nanoszona na brzegi bloków książek. Nanoszenie farby wymagało precyzji i umiejętności. Mistrzowie książki lub specjalnie przeszkoleni pracownicy drukarni byli odpowiedzialni za wykonanie tego procesu. Najpierw brzegi były starannie zeszlifowane, aby uzyskać gładką powierzchnię, a następnie farba była nanoszona za pomocą specjalnych narzędzi, takich jak pędzle lub gąbki. Czasami farba była nakładana w kilka warstw, aby uzyskać pożądany efekt. Barwienie brzegów bloków książek miało różne cele. Po pierwsze nadawało książkom elegancki wygląd i uczucie luksusu. Po drugie niekiedy służyło jako oznaczenie gatunku lub tematu książki. Na przykład książki poetyckie mogły mieć brzegi barwione na kolor niebieski, a książki naukowe na kolor czerwony. Tyle historii… Doskonale pamiętam, jak mniej więcej kilkanaście lat temu zastanawiałem się wspólnie z szefową produkcji dużego wydawnictwa, jak „obejść” drogie oraz nieprecyzyjne ręczne malowanie brzegów bloku. Chcieliśmy odejść od malowania farbą pod ciśnieniem bloków ułożonych na paletach. W tym czasie …