23 stycznia zmarł Ryszard Kapuściński, wielki reporter, ale przede wszystkim człowiek, który potrafił rozumieć i łączyć odmienności. Pozostawił wiele książek, ale tą najbardziej niezwykłą jest „Heban” (1998) – cudowna opowieść o Czarnym Kontynencie, o tym, że można żyć inaczej, inaczej rachować czas, inaczej marzyć, czego innego pragnąć, przede wszystkim zaś – można być szczęśliwym z dala od naszej cywilizacji. Jego najważniejsze książki to także: „Jeszcze dzień życia” (1976), „Cesarz” i „Wojna futbolowa” (obie z 1978 roku), „Szachinszach” (1982) czy wydane w 2005 roku „Podróże z Herodotem”. Pozostawił po sobie również pięć tomów zapisków publikowanych w cyklu „Lapidaria”. Szósty, ostatni, przygotowany jest do druku i ukaże się zapewne jeszcze w tym roku w Czytelniku. Znak zapowiedział natomiast drugą część „Autoportretu reportera”, która początkowo była planowana dla uczczenia przypadającej w marcu 75. rocznicy urodzin pisarza. „Rzeczpospolita” zatytułowała tekst żegnający Ryszarda Kapuścińskiego „Śmierć cesarza reportażu”. Ale przecież Kapuściński przede wszystkim był wielkim humanistą, myślicielem, doskonałym obserwatorem, a reportażem sensu stricto od dawna już się nie zajmował. Był jednym z ostatnich wielkich moralnych autorytetów. Także jednym z ostatnich w polskiej literaturze, których …